जीवनशैली

म निस्किन्न्न कतै [कविता]

- डा उत्तम पच्या

म निस्किन्न्न कतै 
आज भोलि  
हेर्छु आफूलाई ठिक लाग्छ
म एउटा चिकित्सक 
मलाई आँखा  तर्छन् 
आपसमा कानेखुशी गर्छन् 
यो त कोरोना हेर्ने डाक्टर 
कतै हामीलाई त सार्दैन!
झस्किन्छन् साथीहरु 
त्यसैले अचेल म निस्किन्न कतै 

आज म अछुत भएको छु
कारण कोरोना बिरामीको सेवा गर्नाले 
कोरोना व्यवस्थापनमा लाग्नाले 
मेरो दु:ख मेरो मिहिनेत कहाँ देख्नु भो र  
तपाइँलाई बचाउने  मेरो अभियान  
तपाई कहाँ बुझ्न खोज्नु हुन्छ र ?
बुझ्नु हुन्छ  त केवल कोरोना हेर्ने डाक्टर 
कोरोना सार्ने डाक्टर 

आज म छु र त 
तपाइँ कानेखुशी गर्दै हुनुहुन्छ 
म छु र त 
घरमा आनन्द हुनुहुन्छ हमेशा  
मैले लडेको युद्ध तपाईंलाई 
लागि रहेछ केवल तमाशा                  
मेरा साथीहरु घरबेटीबाट अपहेलित हुनु परिरहेको छ 
मानौ तिनीहरुले जघन्य, अक्षम्य अपराध गरिरहेछन् 
उनले गरेको अदम्य साहस 
यहाँ गौण बनिरहेछ 
परोपकार: पूण्याय पापाय परपीडनम
अब उल्टो व्याख्या गरिदै छ 
परपीडनम पूण्याय पापाय परोपकार:

सबलाई लाग्छ  आफुलाई रोग लाग्दैन  
अरुलाई लाग्छ 
त्यसैले छि छि र दुर दुर गरिन्छ 
कोरोनाका बिरामीलाई 
अनि सेवा गर्ने हातलाई 
दैनिक व्यवहारमा अछुत 
आकास्मिक रोग लागे छुत
र म नभै हुँदैन 
म नै नखटिई हुँदैन 

हाम्रो संसार पापी नै भै सकेको हो ?
मानवता हराई सकेको हो ?
हाम्रो कामलाई 
प्रशंसा गर्न नसके घृणा गर्ने कुचेष्टा पनि नगरौं 
हामी नै नबाँचे 
तपाइँ कसरी बाँच्नु  होला र ?
हामी नै नरहे 
तपाइँ कसरी रहनु होला र ?

प्राप्त प्रतिकृयाहरू

यसमा तपाइको मत

प्रतिकृया दिनुहोस

swasthyakhabar

पढ्नै पर्ने