स्पेनले सन् २०२६ को फिफा विश्वकप जित्दा डिफेन्डर मार्क कुकुरेल्ला आफ्नो करियरको शिखरमा थिए। विश्वकपको उपाधि, लाखौं समर्थकको प्रशंसा र मैदानमा उत्कृष्ट प्रदर्शनले उनलाई विश्व फुटबलका चर्चित खेलाडीमध्ये एक बनायो। तर त्यो सफलताको चमक पछाडि एउटा बुबाको मौन संघर्ष, पीडा र असीम माया लुकेको छ।
आज कुकुरेल्लाको लामो घुँघरिलो कपाल उनको पहिचान बनेको छ। धेरै समर्थकले यसलाई उनको स्टाइल वा 'लक्की चार्म' ठान्छन्। तर वास्तविकता भने निकै भावुक छ। उनले आफ्नो कपाल कहिल्यै नबाँध्ने निर्णय गरेका छन्, ताकि उनका जेठा छोरा मातेओ, जो अटिजम भएका बालक हुन्, खेलका क्रममा मैदानमा आफ्ना बुबालाई सजिलै चिन्न सकून्।
उनका लागि यो कुनै फेसन होइन, बरु आफ्नो छोरासँग गरेको एउटा वाचा हो।
सामाजिक सञ्जालमा सार्वजनिक भएको एक भिडियोमा कुकुरेल्लाले भावुक हुँदै भनेका छन्, 'मेरो अटिजम भएको छोरा छ। यदि मेरो छोरा पूर्ण रूपमा स्वस्थ हुन्थ्यो भने, मसँग पैसा नहोस् भन्ने चाहन्थें। म आफ्नो कपाल उसलाई मनपर्ने भएकाले लामो राख्छु। यदि कुनै दिन उसले मलाई बिर्सियो भने पनि उसले मलाई सजिलै चिन्न सकोस् भनेर म कपाल नबाँध्ने गर्छु।'
यो भनाइले विश्वभरका समर्थकलाई भावुक बनाएको छ। मैदानमा कडा प्रतिस्पर्धी देखिने खेलाडीभित्र एउटा संवेदनशील बुबा लुकेको रहेछ भन्ने कुरा यसले देखाउँछ।
निदानपछि सुरु भएको कठिन यात्रा
कुकुरेल्ला र उनकी जीवनसाथी क्लाउडिया रोड्रिगेजले मातेओ सानै हुँदा उनी अन्य बालबालिकाभन्दा फरक रूपमा विकास भइरहेको महसुस गरेका थिए। त्यसपछि सुरु भयो उत्तर खोज्ने लामो यात्रा।
अमेजन प्राइमको वृत्तचित्र 'म्यारिड टू द गेम'मा रोड्रिगेजले ती दिन सम्झँदै भनिन्, 'हामीले देख्यौं कि मातेओमा केही कुरा अन्य बालबालिकाभन्दा फरक छन्। विद्यालयबाट पनि धेरै सहयोग पाएनौं। त्यो हाम्रो जीवनकै सबैभन्दा कठिन समय थियो।'
त्यसबेला उनी दोस्रो सन्तानका लागि गर्भवती पनि थिइन्। 'हामी हरेक दिन मातेओलाई विद्यालय पुर्याउँथ्यौं। फर्कँदा प्रायः रोइरहेका हुन्थ्यौं,' उनले भनिन्।
मातेओलाई सामान्य विद्यालयमा घुलमिल हुन निकै कठिन थियो। कहिलेकाहीँ उनी केही घण्टामै रोइरहेको अवस्थामा घर फर्किन्थे। त्यो दृश्य अभिभावकका लागि असह्य थियो।
'हामी पनि तयार थिएनौं,' ला मेडिया इङ्ग्लेसासँगको कुराकानीमा मातेओको विषय उठ्दा कुकुरेल्ला भावुक बने। बोल्दाबोल्दै उनी आँसु रोक्न सकेनन्।
उनले भने, 'जब हामी मातेओको कुरा गर्छौं...'
केहीबेर रोकिएपछि उनले थपे, 'तपाईंको बच्चा अटिस्टिक छ भन्ने थाहा हुन्छ। तर त्यसका लागि अभिभावक तयार हुँदैनन्। हामीले सबै कुरा सुरुदेखि सिक्नुपर्यो।'
उनका अनुसार, अटिजमको निदान केवल बच्चाका लागि होइन, सम्पूर्ण परिवारका लागि नयाँ जीवनको सुरुआत हो।
हरेक निर्णयको केन्द्रमा मातेओ
मातेओको अवस्थाले परिवारको जीवनशैली नै परिवर्तन गरिदिएको छ।
रोड्रिगेजका अनुसार, नयाँ ठाउँ, फरक समयतालिका, नयाँ खाना, विद्यालय, थेरापी वा यात्राजस्ता परिवर्तनहरू मातेओका लागि सहज हुँदैनन्।
'हामी केही गर्न चाहन्छौं, तर यदि त्यो मातेओका लागि राम्रो हुँदैन भने हामी त्यस्तो योजना बनाउँदैनौं। बिदा मनाउन जानु पनि सधैं चुनौतीपूर्ण हुन्छ।'
यात्रापछि परिचित वातावरणमा फर्किँदा मातेओ धेरै सहज महसुस गर्ने भएकाले परिवारले हरेक योजना धेरै सोचविचार गरेर बनाउँछ।
क्लब परिवर्तनभन्दा पहिले विद्यालय खोजिन्छ
कुकुरेल्लाले एक अन्तर्वार्तामा अर्को महत्त्वपूर्ण कुरा पनि खुलासा गरेका छन्। उनका अनुसार, कुनै नयाँ क्लबबाट प्रस्ताव आउँदा परिवारले सबैभन्दा पहिले त्यहाँ मातेओका लागि उपयुक्त विद्यालय र थेरापी सेवा उपलब्ध छ कि छैन भनेर बुझ्छ।
उनले भने, 'यदि मेरो परिवार राम्रो छ भने मात्रै म मैदानमा आफ्नो उत्कृष्ट प्रदर्शन गर्न सक्छु।'
यसले स्पष्ट पार्छ कि उनका लागि फुटबलभन्दा पनि परिवार पहिलो प्राथमिकतामा छ।
सानो प्रगतिमा ठूलो खुसी
कुकुरेल्ला र रोड्रिगेज अहिले तीन सन्तान- मातेओ, रियो र बेलाका अभिभावक हुन्।
उनीहरू भन्छन्, मातेओले उनीहरूको जीवनलाई कठिन मात्र बनाएका छैनन्, अझ अर्थपूर्ण पनि बनाएका छन्।
कुकुरेल्ला भन्छन्, 'मातेओले गरेको सानो प्रगतिले पनि संसारकै ठूलो खुसी दिन्छ।'
रोड्रिगेज थप्छिन्, 'मातेओले हामीलाई संसारलाई फरक दृष्टिले हेर्न सिकाएका छन्।'
फुटबलभन्दा ठूलो जित
स्पेनका लागि विश्वकप जित्नु कुकुरेल्लाको करियरको ऐतिहासिक उपलब्धि हो। तर उनी आफैंका लागि सबैभन्दा ठूलो जित भने हरेक दिन आफ्ना छोराको अनुहारमा मुस्कान देख्नु हो।
उनको खुला कपाल कुनै फेसन, ब्रान्ड वा अन्धविश्वासको प्रतीक होइन। त्यो एउटा बुबाको प्रेम, त्याग र जिम्मेवारीको प्रतीक हो। लाखौं दर्शकले भरिएको रंगशालामा पनि आफ्नो छोराले 'त्यो मेरो बाबा हो' भनेर सजिलै चिन्न सकोस् भन्ने चाहनाले उनले वर्षौंदेखि आफ्नो कपाल खुला राखेका छन्।
खेलाडीका रूपमा उनले धेरै ट्रफी जितेका छन्। तर अटिजम भएका आफ्ना छोराका लागि हरेक दिन लड्ने यो संघर्षले उनलाई केवल उत्कृष्ट फुटबलर होइन, असल बुबाको रूपमा पनि चिनाएको छ।
